Parkta veya kreşte çocuğunuzun diğer çocukların tam yanında oturup aynı oyuncaklarla oynamasına rağmen, onlarla hiçbir etkileşime girmediğini, sanki orada başkası yokmuş gibi kendi dünyasında takıldığını fark ettiniz mi? Ebeveynler bu durumu çoğunlukla "Çocuğum arkadaş edinmek istemiyor", "Çok utangaç" ya da "Sadece kendi istediği oyunu oynuyor" şeklinde yorumlar. Ancak gelişim psikolojisinde ve otizm spektrumunda bu durum, çocukların sosyal gelişime adım atarken kullandığı k

Çocuğunuz düğmelerini iliklerken veya bağcıklarını bağlarken aşırı zorlanıyor mu? Makasla çizgi üstünden kesim yaparken, topu yakalarken ya da yeni bir oyunu denerken ilk adımı atmakta tereddüt mü ediyor? Toplumda genellikle "Daha küçük, eli yatkın değil" veya "Biraz sakar" denilerek geçiştirilen bu durum, aslında zihnin ve bedenin ortak Orkestra Şefi olan Psikomotor Gelişim ve beynin haritalama yeteneği olan Motor Planlama (Draksi) ile doğrudan ilgilidir. Psikomotor gelişim,

Beş duyumuzu (görme, işitme, dokunma, tatma, koklama) herkes bilir. Peki ya vücudumuzun uzaydaki konumunu, kaslarımızın ne kadar güç harcadığını ve uzuvlarımızın nerede olduğunu gözlerimiz kapalıyken bile bilmemizi sağlayan "Gizli Duyumuz" hangisidir? Nörobilimde bu gizli duyuya Propriyosepsiyon (Özduyum) adı verilir. Propriyosepsiyon, kaslarımızda, eklemlerimizde ve tendonlarımızda yer alan reseptörler sayesinde beynimize sürekli "Şu an neredeyiz ve ne kadar güç harcıyoruz?"

Bireysel eğitim seansları, bir çocuğun akademik, motor veya dil gelişiminde en önemli yapı taşıdır. Ancak gerçek hayat; okulda, parkta ve sınıfta akranlarla yan yana akar. Birçok aile için bireysel derslerde oldukça başarılı olan çocukların, akran grubuna girdiğinde oyunu sürdürmekte, sıra beklemekte veya kriz anlarını yönetmekte zorlanması kafa karıştırıcı olabilir. İşte tam bu noktada devreye giren Sosyal Beceri Grupları, çocukların toplumsal hayata tam katılım sağlamaları

Yetişkinler yoğun bir kaygı, stres veya öfke yaşadıklarında bunu kelimelere dökebilir, durum üzerine düşünebilir ya da bir yakınıyla dertleşebilirler. Peki ya çocuklar? Çocukların soyut düşünme becerileri ve duygusal kelime dağarcığı henüz bir yetişkin seviyesinde değildir. Bu nedenle çocuklar korkularını, kaygılarını, öfke nöbetlerini ve iç dünyalarındaki çatışmaları konuşarak değil; oyun oynayarak dışa vururlar. Kısacası; oyun çocuğun dili, oyuncaklar ise kelimeleridir. Oyu